رونمایی رسمی از هایپرکار مک‌لارن W1؛ جانشین افسانه‌ای F1 و P1 با پیشرانه هیبرید ۱۲۷۵ اسب بخاری، آیرودینامیک انقلابی اثر زمین و باله فعال Long Tail
رونمایی از هایپرکار مک‌لارن W1 (McLaren W1)؛ جانشین ۱۲۷۵ اسب بخاری P1 با پیشرانه V8 هیبریدی، آیرودینامیک اثر زمین، ۱۰۰۰ کیلوگرم داون‌فورس و شتاب خارق‌العاده.
- کمپانی مک‌لارن به مناسبت پنجاهمین سالگرد کسب نخستین عنوان قهرمانی جهان در مسابقات فرمول یک توسط امرسون فیتیپالدی، از جدیدترین پرچمدار سری Ultimate خود با نام مک‌لارن W1 رونمایی کرد؛ خودرویی که وارث رسمی تاج‌وتخت دو اسطوره جاودانه دنیای سرعت، یعنی مک‌لارن F1 و هایپرکار هیبریدی P1 به شمار می‌رود. مک‌لارن W1 با بهره‌گیری از یک پیشرانه کاملاً نوین ۴ لیتری هشت سیلندر تویین‌توربو موسوم به MHP-8 با ردلاین خیره‌کننده ۹۲۰۰ دور بر دقیقه و همراهی یک ماژول الکتریکی فوق‌پیشرفته برگرفته از مسابقات فرمول یک، مجموع قدرتی معادل ۱۲۷۵ اسب بخار و گشتاور سرسام‌آور ۱۳۴۰ نیوتن‌متر را به چرخ‌های عقب ارسال می‌کند. این هایپرکار با وزن خشک تنها ۱۳۹۹ کیلوگرم، به نسبت قدرت به وزن بی‌سابقه ۹۱۱ اسب بخار بر هر تن دست یافته است. اما شگفتی اصلی W1 در مهندسی آیرودینامیک آن نهفته است؛ جایی که باله عقب کشویی موسوم به McLaren Active Long Tail با امتداد ۳۰۰ میلی‌متری به سمت عقب و تغییر بنیادین هندسه زیربدنه در قالب کانال‌های ونتوری اثر زمین (Ground Effect)، نیروی رو به پایین (Downforce) معادل ۱۰۰۰ کیلوگرم در حالت مسابقه‌ای ایجاد می‌کند. این شاهکار بریتانیایی صفر تا ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت را ظرف ۵.۸ ثانیه درمی‌نوردد و در پیست مرجع ناردو، ۳ ثانیه سریع‌تر از مک‌لارن سنا ظاهر شده است.
- بررسی جامع ابعاد فنی و کاربردی توسط تحریریه ماگ بیت.
- پیش‌بینی اثرات کوتاه‌مدت و بلندمدت بر اکوسیستم فناوری.
تولد سومین نماد از سه‌گانه جاودانه؛ میراث مک‌لارن F1 و P1 در کالبد W1
در تاریخ خودروسازی جهان، نام‌هایی وجود دارند که فراتر از یک وسیله نقلیه صرف، استانداردهای مهندسی دوران خود را بازتعریف کرده‌اند. در سال ۱۹۹۲، گوردون موری با خلق مک‌لارن F1 و دستیابی به سرعت ۳۸۶ کیلومتر بر ساعت با شاسی یکپارچه فیبر کربنی، تاریخ را از نو نوشت. دو دهه بعد در سال ۲۰۱۳، هایپرکار مک‌لارن P1 طلایه‌دار ورود الکتریسیته به قلمرو ابرخودروها شد و تثلیث مقدس هایپرکارها را پایه‌گذاری کرد. اکنون و پس از بیش از یک دهه انتظار، مهندسان مرکز فناوری مک‌لارن در ووکینگ انگلستان، با افتخار از مک‌لارن W1 پرده برداشته‌اند؛ پرچمداری که نام‌گذاری آن نمادی از تفکر قهرمانی مک‌لارن در مسابقات جهانی (World Championship Mindset) است.
مک‌لارن W1 در برهه‌ای تاریخی معرفی شده است که نبرد غول‌های مارانلو و ووکینگ بار دیگر به اوج خود رسیده است. این رونمایی درست همزمان با رونمایی رسمی از فراری F80؛ شاهکار ۱۲۰۰ اسب بخاری مارانلو با موتور هیبرید لمانز صورت گرفته و آغازگر عصری نوین در رقابت هایپرکارهای هیبریدی نسل جدید است. برخلاف رویکرد فراری در استفاده از سیستم چهارچرخ محرک الکتریکی، مک‌لارن وفاداری مطلق خود را به اصالت انتقال قدرت دیفرانسیل عقب (RWD) و خلوص آدرنالین رانندگی پیست حفظ کرده است.
قلب تپنده MHP-8 و ماژول مسابقه‌ای E-Module؛ ۱۲۷۵ اسب بخار در دور ۹۲۰۰
در سینه کشیده مک‌لارن W1، یک پیشرانه درون‌سوز کاملاً جدید ۴ لیتری هشت سیلندر V شکل با زاویه ۹۰ درجه موسوم به MHP-8 می‌تپد. این موتور که از بلوک و سرسیلندر آلومینیومی سبک‌وزن با میل‌لنگ صفحه تخت (Flat-Plane Crankshaft) بهره می‌برد، توانایی دستیابی به ردلاین حیرت‌انگیز ۹۲۰۰ دور بر دقیقه را دارد. دو توربوشارژر اسکرول دوگانه با پره‌های تیتانیومی، هوای فشرده را به محفظه احتراق با پاشش مستقیم سوخت تا ۳۵۰ بار تزریق می‌کنند. این موتور درون‌سوز به تنهایی ۹۲۸ اسب بخار قدرت تولید می‌کند؛ یعنی خروجی ویژه ۲۳۳ اسب بخار به ازای هر لیتر حجم پیشرانه که بالاترین رقم در کل تاریخ پیشرانه‌های مک‌لارن محسوب می‌شود.
تکمیل‌کننده این هیولای احتراقی، یک واحد شتاب‌دهنده الکتریکی مسابقه‌ای (E-Module) مشتق‌شده از خودروهای فرمول یک است که مستقیماً به گیربکس هشت سرعته دوکلاچه متصل شده است. این موتور برقی شعاعی با دور دوران خیره‌کننده ۲۴۰۰۰ دور بر دقیقه، توان مهیبی معادل ۳۴۷ اسب بخار و ۴۴۰ نیوتن‌متر گشتاور آنی تولید می‌کند، در حالی که وزن کل مجموعه موتور و کنترلر سیلیکون کارباید آن تنها ۲۰ کیلوگرم است. انرژی این ماژول توسط یک پک باتری فشرده ۱.۳۸۴ کیلووات ساعتی با خنک‌کاری مستقیم دی‌الکتریک تامین می‌شود که در هر لحظه توان دشارژ و بازیابی فوق‌سریع را برای بوست لحظه‌ای در خروجی پیچ‌ها فراهم می‌سازد.
آیرودینامیک انقلابی اثر زمین و باله کشویی Active Long Tail؛ ۱۰۰۰ کیلوگرم داون‌فورس
شاهکار بی‌همتای مک‌لارن در W1، طراحی آیرودینامیک دگرگون‌شونده آن است. مهندسان آیرودینامیک ووکینگ با صرف بیش از ۳۵۰ ساعت در تونل باد و شبیه‌سازی‌های پیشرفته CFD، کانسپت «اثر زمین» (Ground Effect) خودروهای مدرن فرمول یک را به جاده آورده‌اند. در زیربدنه خودرو، دو تونل عظیم ونتوری از دماغه جلو تا دیفیوزر متغیر عقب تعبیه شده است. زمانی که راننده وضعیت مسابقه‌ای (Race Mode) را فعال می‌کند، یک سیستم هیدرولیک پیشرفته ارتفاع بخش جلویی خودرو را ۳۷ میلی‌متر و ارتفاع بخش عقبی را ۱۷ میلی‌متر کاهش می‌دهد تا خودرو به معنای واقعی کلمه به آسفالت مکیده شود.
برجسته‌ترین المان آیرودینامیک فعال W1، باله عقب انقلابی McLaren Active Long Tail است. این باله منحصر‌به‌فرد به وسیله بازوهای محرک هیدرولیکی، تا ۳۰۰ میلی‌متر به سمت عقب امتداد یافته و مساحت باله و کارایی دیفیوزر عقب را به شدت گسترش می‌دهد؛ قابلیتی که ادای احترامی فناورانه به بدنه کشیده مک‌لارن F1 GTR Longtail مدل ۱۹۹۷ است. در ترکیب با بالچه فعال کیل زیر بدنه جلو، مک‌لارن W1 در پیچ‌های سرعتی پیست، ۱۰۰۰ کیلوگرم نیروی رو به پایین خالص تولید می‌کند بدون آنکه در خطوط مستقیم مقاومت هوای مخربی به خودرو تحمیل شود.
مونوکوک فیبر کربنی Aerocell و تعلیق درون‌بدنه پوش‌رود؛ مهندسی ناب فرمول یک
پایه ساختاری مک‌لارن W1 بر مونوکوک فیبر کربنی انحصاری جدید با نام McLaren Aerocell استوار شده است. این وان کربنی یکپارچه به گونه‌ای مهندسی شده که صندلی‌های سرنشینان مستقیماً درون ساختار مونوکوک قالب‌گیری شده‌اند؛ اقدامی که علاوه بر کاهش فاصله محوری تا ۷۱ میلی‌متر و بهینه‌سازی توزیع وزن، به استحکام پیچشی فوق‌العاده‌ای دست یافته است. درب‌های دوشاخه‌ای پروانه‌ای (Anhedral Gullwing) نه تنها ورود و خروج به کابین را تسهیل می‌کنند، بلکه هوای تازه را مستقیماً از بالای شیشه‌ها به درون رادیاتورهای خنک‌کننده موتور V8 هدایت می‌نمایند.
سیستم تعلیق W1 مستقیماً از اتومبیل‌های فرمول یک به عاریت گرفته شده است: سیستم تعلیق دو جناغی با ساختار درون‌بدنه Pushrod در محور جلو و عقب، مجهز به دمپرهای فعال با کنترل هیدرولیکی حرکات غلتش و شناوری (Heave and Roll). اتصالات تعلیق با فناوری پرینت سه‌بعدی تیتانیومی تولید شده‌اند تا هر گرم وزن اضافه مهار شود. این ساختار مهندسی فوق‌سبک در کنار راندمان پیشرانه، نشان‌دهنده مسیری کاملاً متفاوت در برابر رویکرد باتری‌های حجیم و تمام برقی است؛ تضادی جذاب که حتی در مقایسه با رویکرد مهندسی شیائومی در سوپراسپرت ۱۵۴۸ اسب بخاری SU7 اولترا که رکوردهای شتاب الکتریکی را جابجا کرده، برتری خیره‌کننده خلوص وزن و فرمان‌پذیری مکانیکی W1 را به رخ می‌کشد.
دوئل قرن با فراری F80 و ثبت رکوردهای پیست؛ پایان‌ناپذیر بودن جاه‌طلبی ووکینگ
حاصل ادغام ۱۲۷۵ اسب بخار قدرت، ۱۳۴۰ نیوتن‌متر گشتاور و وزن خشک ۱۳۹۹ کیلوگرمی، عملکردی است که مرزهای فیزیک را به چالش می‌کشد. مک‌لارن W1 شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت را ظرف ۲.۷ ثانیه، صفر تا ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت را در زمان غیرقابل باور ۵.۸ ثانیه و شتاب صفر تا ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت را در کمتر از ۱۲.۷ ثانیه به ثبت می‌رساند. بیشینه سرعت این هایپرکار به شکل الکترونیکی روی ۳۵۰ کیلومتر بر ساعت محدود شده است. در پیست آزمایشی مرجع ناردو در ایتالیا، مک‌لارن W1 موفق شد رکورد دور پیست هایپرکار متمرکز بر پیست مک‌لارن سنا (Senna) را با اختلاف چشمگیر ۳ ثانیه در هر دور خرد کند.
مک‌لارن اعلام کرده است که تیراژ تولید هایپرکار W1 تنها به ۳۹۹ دستگاه در سراسر جهان محدود خواهد بود و تمامی این نسخه‌ها با قیمت پایه سرسام‌آور ۲ میلیون پوند انگلیس (حدود ۲.۶ میلیون دلار پیش از اعمال شخصی‌سازی‌های بخش MSO) پیش از معرفی رسمی به خریداران برگزیده واگذار شده‌اند. این هایپرکار اثبات می‌کند که با وجود جهش‌های تحسین‌برانگیز در نوآوری‌های بهره‌وری در پلتفرم‌های برقی پیشرفته لوسید گرویتی، ترکیب هوشمندانه فناوری‌های مسابقه‌ای هیبریدی با یک موتور بنزینی خوش‌صدا با ردلاین ۹۲۰۰ دور، هنوز هم قله دست‌نیافتنی احساس، هیجان و برتری مهندسی در صنعت خودرو جهان را تشکیل می‌دهد.
بیشتر از خودرو
